Było to miejsce „barbarzyńskiej męki”. Weteran Navy SEALs wspomina tor przeszkód, na którym trenował

Strona główna » Historia najnowsza » Było to miejsce „barbarzyńskiej męki”. Weteran Navy SEALs wspomina tor przeszkód, na którym trenował

Każdy operator Navy SEALs musi przejść morderczy trening. Nie inaczej było w przypadku wielokrotnie odznaczanego Marcusa Luttrella. Jako 23-latek trafił do bazy na wyspie Coronado, gdzie odbył wstępne szkolenie. Dla mierzącego 195 centymetrów i ważącego 105 kilogramów ochotnika prawdziwą zmorą okazał się tor przeszkód. Tak opisuje „miejsce barbarzyńskiej męki” we wspomnieniach zatytułowanych Piekło Afganistanu.

Był też tor przeszkód, zwany przez nas Tor-P. Miejsce tak barbarzyńskiej męki, że prawdziwi SEALsi, weterani wojenni, przyjeżdżali tu, by potrenować. Często przygotowywali się tutaj do zamorskich operacji w rozmaitych warunkach: w dżungli, górach, na oceanach czy pustyniach.


Reklama


Tor przeszkód znany na całym świecie

Tor przeszkód w Coronado słynny jest na całym świecie. Jeśli używali go do treningów splamieni krwią wojownicy oddziałów specjalnych, możecie sobie wyobrazić, czym ten tor był dla nas – mięczaków po dziesięciu dniach szkolenia, świeżo po obozie dla rekrutów, słabych jak przedszkolaki w porównaniu z tymi kolesiami.

Pierwszego dnia stanąłem i gapiłem się na Tor-P. Na te wszystkie drewniane ścianki, przeszkody z siatki wysokie na 20 metrów, betonowe tunele, równoważnie, druty kolczaste, drabinki i mosty linowe.

Kandydaci na operatorów Navy SEALs trenujący na wyspie Coronado muszą poradzić sobie z piekielnie trudnym torem przeszkód (John DeCoursey/domena publiczna).
Kandydaci na operatorów Navy SEALs trenujący na wyspie Coronado muszą poradzić sobie z piekielnie trudnym torem przeszkód (John DeCoursey/domena publiczna).

Pierwszy raz w życiu zapragnąłem być o 30 centymetrów niższy, gdyż jasne było, że jest to zabawa dla małych chłopców. Instruktor Reno przeprowadził demonstrację, a wyglądało to tak, jakby urodził się na moście linowym.

Dla mnie to musiało być trudne, jak każda wspinaczka, bo dźwigałem 105-kilogramowe cielsko. To dlatego wszyscy dobrzy wspinacze są drobnymi facecikami o pseudonimach takich jak „Mucha”, „Pchła” czy „Pająk” i ważą góra 55 kilogramów.


Reklama


„Więksi goście natychmiast wpadali w opały”

Słusznie domyślałem się, że to będzie dla mnie najtrudniejszy sprawdzian. Było jednak wielu ogromnych SEALsów, którzy pokonywali ten tor, a więc i ja mogłem. Tor-P nie zmienił mojego nastawienia – albo zrobię to jak trzeba, albo umrę, próbując. To drugie było bliższe rzeczywistości.

Tor składał się z piętnastu przeszkód i należało pokonać go przechodząc przez, obok, nad lub pod nimi. Oczywiście od startu mierzony był czas, a my potykaliśmy się, odpadaliśmy, spadaliśmy, utykaliśmy i ogólnie dawaliśmy ciała. Tak jak podejrzewałem, więksi goście natychmiast wpadali w opały. Brakowało im poczucia równowagi i gibkości.

Artykuł stanowi fragment książki Marcusa Luttrella i Patricka Robinsona pt. Piekło Afganistanu (Bellona 2022).
Artykuł stanowi fragment książki Marcusa Luttrella i Patricka Robinsona pt. Piekło Afganistanu (Bellona 2022).

Gimnastycy olimpijscy mierzą przeważnie metr dwadzieścia. A kiedy ostatnio widzieliście tancerza o wzroście 195 centymetrów ważącego 105 kilogramów?

Największym problemem dużych chłopców była wspinaczka. Jedną z przeszkód była tyrolka, czyli zjazd na rozpiętej pod kątem linie. Gruba, długa na 25 metrów nylonowa lina, jednym końcem przytwierdzona była do szczy tu wysokiej wieży, drugim – do 3-metrowego słupa. Trze ba było wspiąć się na wieżę, po czym zjechać lub opuścić na rękach po linie – to drugie wydawało się łatwiejsze.

Wielkie historie co kilka dni w twojej skrzynce! Wpisz swój adres e-mail, by otrzymywać newsletter. Najlepsze artykuły, żadnego spamu.

Połamane kości

Na marginesie, o instruktorze Reno. Kiedy my wspinaliśmy się na wieżę, on zabawiał się wspinaniem na tę samą wysokość, ale używał przy tym dwóch swobodnych lin – każdą z nich trzymał w jednej ręce. Po dziś dzień nie wierzę, że to było możliwe i Reno był chyba jakąś zjawą na plaży, noszącą okulary przeciwsłoneczne.

Ledwo właziłem na szczyt wieży i zjeżdżałem. Jeden z kolegów, całkiem sporej budowy ciała, nie utrzymał się podczas zjazdu i spadł prosto w piach, łamiąc przy tym rękę i chyba nogę. Na tym skończyło się jego szkolenie. Inna przeszkoda, która utkwiła mi w pamięci, to siatka.


Reklama


Wiecie o co chodzi – gruba, mocna lina powiązana supłami w kwadraty, wzięta wprost z doków ładunkowych. Absolutnie konieczne było, byśmy chodzenie po niej opanowali pioruńsko dobrze. SEALsi używają takich sia tek do wsiadania i wysiadania z pontonów, okrętów oraz łodzi podwodnych.

Miałem z tym spore trudności. Wyglądało to tak, że kiedy wkładałem nogę w siatkę i wyciągałem ramię do góry, noga mi się ześlizgiwała i dłoń nie sięgała chwytu. Jasne było, że gdybym ważył 55 kilogramów nie miałbym tego problemu.

Technika kluczem do sukcesu

Za pierwszym razem, kiedy udało mi się wedrzeć na siatkę, pakując stopy w oczka, utknąłem mniej więcej 15 metrów nad ziemią, z rozpostartymi ramionami i nogami. Musiałem wyglądać jak Kapitan Ahab po zatonięciu wraz z Moby Dickiem, zaplątany w liny od harpunów.

Oczywiście to, jak i pozostałe ćwiczenia, polegało w całości na technice, a Reno był tam po to, żeby nas instruować. Cztery dni później sunąłem po siatce jak cyrkowy akrobata. Dobra, może bardziej jak orangutan.

Marcus Luttrell (trzeci od prawej) już jako Navy SEALs. Zdjęcie wykonane podczas misji w Afganistanie (domena publiczna).
Marcus Luttrell (trzeci od prawej) już jako Navy SEALs. Zdjęcie wykonane podczas misji w Afganistanie (domena publiczna).

Na górze dochodziłem do wielkiego drewnianego bala, przewalałem się na drugą stronę i schodziłem w dół po siatce jak Spider-Man. OK… jak orangutan.

Podobne przygody miałem na moście linowym. Za każ dym razem, gdy na niego wchodziłem, robił na mnie wrażenie popsutego. Straszliwie bujał się na boki. Na szczęście instruktor Reno był zawsze na swoim miejscu i szyb ko pomagał mi odzyskać równowagę – wysyłał mnie do tak lodowatego oceanu, że prawie stawało mi serce.


Reklama


Potem tarzałem się w piachu i dopóki nie trafiłem pod wodne bicze „kabiny odkażającej”, przez resztę ćwiczeń wszystko mnie swędziało i drapało. Na koniec zwykle musieliśmy jeszcze wskoczyć do basenu, w głębszym końcu, i pozostać tam tak długo, aż nie zapuścimy korzeni.

Przeczytaj również o zasadzce talibów na operatorów GROM-u. Polacy ledwo uszli z życiem

Źródło

Artykuł stanowi fragment książki Marcusa Luttrella i Patricka Robinsona pt. Piekło Afganistanu (Bellona 2022).

Największa porażka w historii Navy SEALs

Współautor
Marcus Luttrell
Współautor
Patrick Robinson

Reklama

Wielka historia, czyli…

Niesamowite opowieści, unikalne ilustracje, niewiarygodne fakty. Codzienna dawka historii.

Dowiedz się więcej

Dołącz do nas

Kamil Janicki

Historyk, pisarz i publicysta, redaktor naczelny WielkiejHISTORII. Autor książek takich, jak Damy polskiego imperium, Pierwsze damy II Rzeczpospolitej, Epoka milczenia czy Seryjni mordercy II RP. Jego najnowsza pozycja to Damy Władysława Jagiełły (2021).

Rafał Kuzak

Historyk, specjalista od dziejów przedwojennej Polski, mitów i przekłamań. Współzałożyciel portalu WielkaHISTORIA.pl. Autor kilkuset artykułów popularnonaukowych. Współautor książek Przedwojenna Polska w liczbach, Okupowana Polska w liczbach oraz Wielka Księga Armii Krajowej. Zajmuje się również fotoedycją książek historycznych, przygotowywaniem indeksów i weryfikacją merytoryczną publikacji.

Wielkie historie w twojej skrzynce

Zapisz się, by dostawać najciekawsze informacje z przeszłości. Najlepsze artykuły, żadnego spamu.

Drodzy Czytelnicy! Nasza strona (jak niemal wszystkie inne) wykorzystuje pliki cookies i podobne technologie, między innymi po to, by dostosowywać treści reklamowe do zainteresowań i preferencji użytkowników. Aby to robić, potrzebujemy Waszej zgody.

Klikając przycisk "Przejdź do serwisu" lub zamykając to okno za pomocą przycisku "x" wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez Ingens Media Sp. z o.o. oraz naszych zaufanych partnerów, twoich danych osobowych zapisanych w plikach cookies i innych podobnych technologiach w celu marketingowym, obejmującym w szczególności wyświetlanie spersonalizowanych reklam.

Zgoda nie jest obowiązkowa. Możesz też w dowolnym momencie ją cofnąć. Szczegóły dotyczące naszej polityki prywatności, zakresu zgód, a także wycofania i niewyrażenia zgody znajdziesz w naszej polityce prywatności. Tam też znajdziesz informacje na temat zasad przetwarzania danych oraz twoich uprawnień z tym związanych.

Poprzez korzystanie z serwisu bez zmieniania ustawień prywatności w twojej przeglądarce internetowej wyrażasz zgodę na przechowywanie w Twoim urządzeniu końcowym plików cookies i innych podobnych technologii służących do dopasowywania.