Żydówki, które zostały wybrane do pracy przymusowej w Auschwitz (fot. domena publiczna)

Byłam położną w Auschwitz. Poruszająca relacja Stanisławy Leszczyńskiej

„Żadnych środków aseptycznych, żadnych materiałów opatrunkowych i żadnych leków” – wspominała Stanisława Leszczyńska. Polska położna zesłana do Auschwitz-Birkenau za drutami obozu przyjęła trzy tysiące porodów. Przeczytaj jej poruszającą relację.

Poniższe słowa pochodzą od Stanisławy Leszczyńskiej i ukazały się pierwotnie w roku 1965. Jeśli chcesz lepiej poznać życiorys autorki i jej niezwykłe dokonania, kliknij TUTAJ.

Z pośród 35 lat pracy jako położna dwa lata spędziłam jako położna – więzień w kobiecym obozie koncentracyjnym Oświęcim Brzezinka. Wśród licznych transportów kobiet, które przybyły do tego obozu, nie brakło kobiet ciężarnych.


Reklama


Wewnątrz baraku, po obu stronach, wznosiły się trzypiętrowe koje. W każdej z nich na brudnym, ze śladami zaschniętej krwi i kału sienniku zmieścić się musiały trzy i cztery obce kobiety. Było więc ciasno, chore musiały opuszczać nogi poza koje albo trzymać kolana pod brodą.

Było także twardo, bowiem starta na proch słoma dawno uleciała kurzem, a chore kobiety musiały leżeć na gołych niemal deskach, w dodatku nie gładkich, bo pochodzących z części drzwi lub okiennic, pościąganych ze starych budowli z filongami odgniatającymi ciało i kości.

Wiele kobiet i dzieci od razu po przybyciu do Auschwitz kierowano do komór gazowych (fot. domena publiczna)
Wiele kobiet i dzieci od razu po przybyciu do Auschwitz kierowano do komór gazowych (fot. domena publiczna)

Pośrodku wzdłuż baraku ciągnął się stary piec w kształcie kanału, zbudowany z cegieł z paleniskami na końcach. Służył on jako jedyne miejsce dla odbywania porodów, bowiem innego, choćby zaimprowizowanego nie było. Palono w nim zaledwie kilka razy do roku, dlatego też szczególnie w okresie zimowym dało się odczuwać dotkliwe, przejmujące zimno, czego widoczną oznaką były zwisające z sufitu, a raczej z dachu, sople lodu.

Plaga szczurów

Trzydzieści koi wydzielonych najbliżej pieca stanowiło tak zwaną sztubę położniczą. Na bloku panowały ogólnie infekcje, smród, robactwo, roiło się od szczurów, które ogryzały uszy, nosy, palce czy pięty opadłym z sił i niemogącym się poruszać ciężko chorym kobietom.


Reklama


W miarę możliwości odpędzałam je od chorych na zmianę z kobietą dyżurującą w nocy, tak zwaną «nachtwachą». Czyniły to również chore rekonwalescentki, dzielące się między sobą godzinami snu. Szczury wypasione na trupach wyrosły jak koty.

Nie bały się ludzi, a odpędzane kijami chowały tylko łby i szykowały się do nowego ataku. Lgnęły one do cuchnącego zapachu kobiet, których nie było czym umyć ani w co przebrać. O wodę niezbędną do obmycia rodzącej matki i noworodka musiałam się starać sama, przy czym przyniesienie jednego wiadra wody pochłaniało około 20 minut czasu, co było zabronione i karane.

Anioł życia z Auschwitz Niny Majewskiej Brown to opowieść zainspirowana niezwykłymi losami Stanisławy Leszczyńskiej, słynnej położnej z Auschwitz.

Robactwo wszelkiego rodzaju i w niezliczonej ilości wykorzystywało swą biologiczną przewagę nad gasnącą żywotnością człowieka. Ofiarami stałej ofensywy robactwa i szczurów stawały się nie tylko chore kobiety, ale i nowo narodzone dzieci. Organizmy wyczerpane głodem i zimnem, udręczone torturami i chorobami marły szybko.

Ogólna liczba chorych na bloku wynosiła od 1000 do 1200 osób. Z tej liczby umierało codziennie kilkanaście, ciała wynoszono przed blok, były codziennym, niemym raportem przeżytej tragedii.


Reklama


Najtrudniejsze zadanie

W tych warunkach dola położnic była opłakana, a rola położnej niezwykle trudna. Żadnych środków aseptycznych, żadnych materiałów opatrunkowych i żadnych leków (całkowity przydział leków dla bloku wynosił zaledwie kilka aspiryn dziennie).

Początkowo zdana byłam wyłącznie na własne siły. W przypadkach wymagających interwencji lekarza specjalisty, jak na przykład ręcznego odklejania łożyska, musiałam sobie dawać radę sama. Niemieccy lekarze obozowi, Rhode, Koenig i Mengele, nie mogli przecież zbrukać swego powołania niesieniem pomocy nie Niemcom, toteż wzywać ich pomocy nie miałam prawa.

Stanisława Leszczyńska

W późniejszym okresie korzystałam kilkakrotnie z pomocy pracującej na innym oddziale, oddanej dla chorych polskiej lekarki Janiny Węgierskiej, a jeszcze później z pomocy również bardzo zacnej polskiej lekarki Ireny Koniecznej.

W czasie, gdy sama chorowałam na tyfus plamisty, wielką pomoc okazała mi niezwykle uczynna dr Irena Białówna, troskliwie opiekując się mną i moimi chorymi.

Wielkie historie co kilka dni w twojej skrzynce! Wpisz swój adres e-mail, by otrzymywać newsletter. Najlepsze artykuły, żadnego spamu.

O pracy lekarzy w Oświęcimiu nie wspominam, bo to, co obserwowałam, przekracza moje możliwości wypowiedzenia się na temat wielkości lekarskiego powołania i bohatersko spełnionego obowiązku. Wielkość lekarzy, ich poświęcenie zastygły w źrenicach tych, którzy udręczeni niewolą i cierpieniami nigdy już nie przemówią.

Lekarz walczył o życie stracone i za stracone życie poświęcał życie własne. Miał do dyspozycji przydział kilku aspiryn i wielkie serce.


Reklama


Tam lekarz pracował nie dla sławy, pochlebstwa czy zaspokojenia własnych ambicji, gdyż wszystkie te momenty odpadały. Pozostał tylko lekarski obowiązek ratowania życia w każdym przypadku i każdej sytuacji pomnożony przez współczucie człowieka.

Źródło

Powyższa relacja została zamieszczona we właśnie wydanej książce Anioł życia z Auschwitz, zainspirowanej życiem Stanisławy Leszczyńskiej. Ta publikacja autorstwa Niny Majewskiej-Brown ukazał się nakładem wydawnictwa Bellona.

Niezwykła opowieść na kanwie losów położnej z Auschwitz

Tytuł, lead i śródtytuły pochodzą od redakcji. W celu zachowania jednolitości tekstu usunięto przypisy, znajdujące się w wersji książkowej. Tekst został poddany obróbce redakcyjnej w celu wprowadzenia większej liczby akapitów.

Autor
Stanisława Leszczyńska
Dołącz do dyskusji

Jeśli nie chcesz, nie musisz podawać swojego adresu email, nazwy ani adresu strony www. Możesz komentować całkowicie anonimowo.


Reklama

Wielka historia, czyli…

Niesamowite opowieści, unikalne ilustracje, niewiarygodne fakty. Codzienna dawka historii.

Dowiedz się więcej

Kamil Janicki

Historyk, pisarz i publicysta, redaktor naczelny WielkiejHISTORII. Autor książek takich, jak Damy polskiego imperium, Pierwsze damy II Rzeczpospolitej, Epoka milczenia czy Damy złotego wieku. Jego najnowsza pozycja to Damy przeklęte. Kobiety, które pogrzebały Polskę (2019).

Rafał Kuzak

Historyk, specjalista od dziejów przedwojennej Polski, mitów i przekłamań. Współautor książki „Wielka Księga Armii Krajowej”. Zastępca redaktora naczelnego WielkiejHISTORII. Zajmuje się również fotoedycją książek historycznych, przygotowywaniem indeksów i weryfikacją merytoryczną publikacji.

Aleksandra Zaprutko-Janicka

Historyczka i pisarka. Autorka książek poświęconych zaradności polskich kobiet w najtrudniejszych okresach naszych dziejów. W 2015 roku wydała „Okupację od kuchni”, a w 2017 – „Dwudziestolecie od kuchni”. Napisała też „Piękno bez konserwantów” (2016). Obecnie jest dziennikarką Interii.

Wielkie historie w twojej skrzynce

Zapisz się, by dostawać najciekawsze informacje z przeszłości. Najlepsze artykuły, żadnego spamu.

Drodzy Czytelnicy! Nasza strona (jak niemal wszystkie inne) wykorzystuje pliki cookies i podobne technologie, między innymi po to, by dostosowywać treści reklamowe do zainteresowań i preferencji użytkowników. Aby to robić, potrzebujemy Waszej zgody.

Klikając przycisk "Przejdź do serwisu" lub zamykając to okno za pomocą przycisku "x" wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez Ingens Media Sp. z o.o. oraz naszych zaufanych partnerów, twoich danych osobowych zapisanych w plikach cookies i innych podobnych technologiach w celu marketingowym, obejmującym w szczególności wyświetlanie spersonalizowanych reklam.

Zgoda nie jest obowiązkowa. Możesz też w dowolnym momencie ją cofnąć. Szczegóły dotyczące naszej polityki prywatności, zakresu zgód, a także wycofania i niewyrażenia zgody znajdziesz w naszej polityce prywatności. Tam też znajdziesz informacje na temat zasad przetwarzania danych oraz twoich uprawnień z tym związanych.

Poprzez korzystanie z serwisu bez zmieniania ustawień prywatności w twojej przeglądarce internetowej wyrażasz zgodę na przechowywanie w Twoim urządzeniu końcowym plików cookies i innych podobnych technologii służących do dopasowywania.