Przez siedem dni byli bici, głodzeni i torturowani. Morderczy trening polskich komandosów

Strona główna » Historia najnowsza » Przez siedem dni byli bici, głodzeni i torturowani. Morderczy trening polskich komandosów

Od początku do końca w tym szkoleniu chodziło o to, by ich złamać, by pękli psychicznie i fizycznie. Brak snu, głód, ból całego ciała, bicie, kakofonia dźwięków, groźby, tortury… Oto jaki trening SARE zapamiętał Krystian Wójcik. Do dzisiaj podobne przygotowanie przechodzi każdy operator polskiej Jednostki Wojskowej Komandosów.

Ćwiczenia były aranżowane w scenariuszu taktycznym, co oznaczało, że przez prawie cały czas trwania szkolenia uciekaliśmy przed pościgiem, a i tak każdy musiał wpaść w ręce grupy pościgowej, aby przejść etap szkolenia z zakresu przetrwania w niewoli. Mnie grupa pościgowa schwytała, gdy po całym dniu ucieczki zaszyłem się w krzakach i zasnąłem.


Reklama


Związali mnie jak prosiaka, założyli worek na łeb i wrzucili na pakę ciężarówki. Wieźli mnie i innych nieboraków przez około godzinę. Początkowo byłem skupiony, aby starać się zapamiętać drogę, licząc zakręty i zapamiętując proste odcinki, ale dużo łatwiej jest tak komuś doradzić niż samemu to zrobić.

Mimo że doskonale znałem okolicę, to po kilkunastu minutach byłem już tak skołowany, że całkowicie nie miałem pojęcia, gdzie jestem. Gdy dojechaliśmy do celu, wyciągnięto nas z samochodu i rozwiązano, zostawiając worki na głowach.

Odznaka rozpoznawcza Jednostki Wojskowej Komandosów.
Odznaka rozpoznawcza Jednostki Wojskowej Komandosów.

Kakofonia dźwięków

Kazali się rozebrać, a następnie zawiązano mi z tyłu ręce stalowym drutem, tak ciasno dokręcając kombinerkami, że w moment poczułem, jak drętwieją mi kciuki. Cały czas starałem się rozpoznać miejsce, w którym jestem, gdy z wykręconymi do tyłu rękami prowadzili mnie do budynku. Rzucili mnie w kąt i przywiązali do jakiejś rury biegnącej po podłodze wzdłuż ściany. Na podłodze walał się gruz.

Leżenie na boku na ostrych kawałkach cegieł było bardzo bolesne. W pomieszczeniu z głośników leciały bardzo głośno jakieś zgrzyty, piski, trzeszczenia na przemian z okropną muzyką i śpiewem w języku arabskim.


Reklama


Cała ta kakofonia i ból od wbijających się w ciało kawałków gruzu wydawały mi się nie do zniesienia. Postanowiłem więc spróbować coś zmienić. Zaparłem się stopami o ścianę i próbowałem przesunąć się wzdłuż rury. Poczułem, że rura się odgina, więc mimo bólu w nadgarstkach pociągnąłem mocniej. Nagle ktoś wyłączył muzykę, podszedł do mnie i nacisnął pałką na szyję.

– Czujesz to?

– Tak.

 – Pociągnij jeszcze raz, to ci tą pałą wpierdolę.

Przekonał mnie. Po chwili ryk z głośników powrócił, a dodatkowo zostałem oblany bardzo dokładnie lodowatą wodą. Było mi strasznie zimno. Całkowicie straciłem poczucie czasu. Wydawało mi się, że leżę na tym mokrym gruzie i dygoczę już bardzo długo.

Tekst stanowi fragment wspomnień polskiego komandosa Krystiana Wójcika pt. #StaraPaka NO.3 (Bellona 2021).

„Mój strażnik bił mnie po twarzy”

Poczułem nagle, że ktoś odpina mnie od rury i ciągnie do góry, abym wstał. Byłem tak przemarznięty, że zdrętwiałe nogi odmawiały współpracy. Popychał mnie, bym szedł do przodu. Najpierw jakimś korytarzem, a później na zewnątrz po żwirze. Wreszcie ciszej i dużo cieplej.

Wprowadził mnie do jakiegoś pomieszczenia i posadził na taborecie. Wciąż dygotałem z zimna. Inny głos zaczął zadawać mi wiele różnych pytań: od tych dotyczących moich personaliów, stopnia i przydziału wojskowego po skład mojej grupy i szczegóły misji, w trakcie której zostałem pochwycony.

Głos co jakiś czas zarzucał mi kłamstwo, za co mój strażnik bił mnie po twarzy. Pierwsze uderzenie tak mnie zaskoczyło, że spadłem z taboretu. Przesłuchiwano mnie tej nocy jeszcze kilka razy.

Cała filozofia przetrwania w niewoli polega na tym, aby przede wszystkim nie poddać się wewnętrznie. Aby mimo bólu, zimna, strachu oraz totalnego zmęczenia fizycznego i psychicznego dostrzegać pozytywy w ogólnej sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy.


Reklama


Najważniejszy z nich to taki, że wciąż żyję. Jeśli nie zabili mnie od razu, to znaczy, że jestem im do czegoś potrzebny. Może potrzebują jakichś informacji? Może potrzebują mnie na wymianę? Może będą chcieli, abym przeczytał coś z kartki przed kamerą? Nie jest istotne, po co mnie trzymają.

Moim zadaniem w niewoli jest takie prowadzenie gry, aby trwała ona jak najdłużej, a ci, którzy mnie przetrzymują, mieli nadzieję, że spełnię ich oczekiwania. Ten czas, który staramy się ugrać, jest po to, aby sztab ludzi zajmujących się odzyskiwaniem personelu miał kiedy mnie odnaleźć i odzyskać.

Krystian Wójcik podczas szkoleń.
Krystian Wójcik podczas szkoleń. Fotografie z książki #StaraPaka NO.3.

Kurczak a’la komandos

Cały kurs trwał siedem dni i prócz elementu niewoli zawierał walkę wręcz ze strzelaniem, survival, pozyskiwanie pożywienia i wody, mylenie i ucieczkę przed psem tropiącym, a także wiele innych zagadnień nawiązujących do przetrwania na wrogim terytorium.

Zazwyczaj w ciągu dnia mieliśmy tylko jedną 30-minutową przerwę na posiłek, który stanowiła żywa kura. W trzecim dniu całą „procedurę obiadową” miałem już opanowaną na tyle, aby spokojnie zdążyć w 30 minut.


Reklama


Łapałem kurę i od razu odrywałem jej głowę, kładłem na ziemię i przyciskałem plecakiem (kura bez głowy potrafi uciekać), następnie zbierałem drewno i rozpalałem ogień. Kolejnym punktem w przepisie na przepysznego kurczaka „commandochicken” było odcięcie mu obydwu ud i obdarcie piór razem ze skórą.

Trzymałem udka za rapcie nad ogniem i gdy mięso z zewnątrz zaczynało się przypalać, obgryzałem wierzchnią część. I tak naprzemiennie. Jedno obgryzam, a drugie trzymam w ogniu. Na koniec wykrajam piersi, chowam je do plecaka, a resztę wraz z ogniskiem zasypuję piachem. Było to obrzydliwe. To mięso nie było upieczone, tylko spalone z zewnątrz, a pod spaloną warstwą surowe.

Żołnierze Jednostki Wojskowej Komandosów.
Żołnierze Jednostki Wojskowej Komandosów. Fotografia z 2019 roku (fot. Gerrit Burow, lic. CC-BY-SA 2,0).

Szkolenie odbywało się w środku bardzo gorącego i suchego lata. Dostawaliśmy tylko jedną półtoralitrową butelkę wody na dzień. Wszystko mi śmierdziało piórami i kurzą krwią. Nawet moje niewielkie gówno śmierdziało kurzymi piórami…

Dziś szkolenie podobne do tego, które przeszedłem w 2003 roku, jest obowiązkowe w całym Wojsku Polskim dla żołnierzy narażonych na izolację, czyli dla wszystkich wyjeżdżających na przykład na misje wojskowe. Szkolenie SERE w Jednostce Wojskowej Komandosów przechodzi każdy kandydat na operatora w ramach kursu bazowego.

Przeczytaj też o pierwszych tygodniach w GROM-ie. Były operator zdradza sekrety treningu elitarnej jednostki


Reklama


Źródło

Powyższy tekst stanowi fragment wspomnień polskiego komandosa Krystiana Wójcika pt. #StaraPaka NO.3. Ukazały się one nakładem wydawnictwa Bellona w 2021 roku.

Autor
Krystian Wójcik
1 komentarz

 

Dołącz do dyskusji

Jeśli nie chcesz, nie musisz podawać swojego adresu email, nazwy ani adresu strony www. Możesz komentować całkowicie anonimowo.


Reklama

Wielka historia, czyli…

Niesamowite opowieści, unikalne ilustracje, niewiarygodne fakty. Codzienna dawka historii.

Dowiedz się więcej

Kamil Janicki

Historyk, pisarz i publicysta, redaktor naczelny WielkiejHISTORII. Autor książek takich, jak Damy polskiego imperium, Pierwsze damy II Rzeczpospolitej, Epoka milczenia czy Seryjni mordercy II RP. Jego najnowsza pozycja to Damy Władysława Jagiełły (2021).

Rafał Kuzak

Historyk, specjalista od dziejów przedwojennej Polski, mitów i przekłamań. Współzałożyciel portalu WielkaHISTORIA.pl. Autor kilkuset artykułów popularnonaukowych. Współautor książek Przedwojenna Polska w liczbach oraz Wielka Księga Armii Krajowej. Zajmuje się również fotoedycją książek historycznych, przygotowywaniem indeksów i weryfikacją merytoryczną publikacji.

Aleksandra Zaprutko-Janicka

Historyczka i pisarka. Autorka książek poświęconych zaradności polskich kobiet w najtrudniejszych okresach naszych dziejów. W 2015 roku wydała „Okupację od kuchni”, a w 2017 – „Dwudziestolecie od kuchni”. Napisała też „Piękno bez konserwantów” (2016). Obecnie jest dziennikarką Interii.

Wielkie historie w twojej skrzynce

Zapisz się, by dostawać najciekawsze informacje z przeszłości. Najlepsze artykuły, żadnego spamu.

Drodzy Czytelnicy! Nasza strona (jak niemal wszystkie inne) wykorzystuje pliki cookies i podobne technologie, między innymi po to, by dostosowywać treści reklamowe do zainteresowań i preferencji użytkowników. Aby to robić, potrzebujemy Waszej zgody.

Klikając przycisk "Przejdź do serwisu" lub zamykając to okno za pomocą przycisku "x" wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez Ingens Media Sp. z o.o. oraz naszych zaufanych partnerów, twoich danych osobowych zapisanych w plikach cookies i innych podobnych technologiach w celu marketingowym, obejmującym w szczególności wyświetlanie spersonalizowanych reklam.

Zgoda nie jest obowiązkowa. Możesz też w dowolnym momencie ją cofnąć. Szczegóły dotyczące naszej polityki prywatności, zakresu zgód, a także wycofania i niewyrażenia zgody znajdziesz w naszej polityce prywatności. Tam też znajdziesz informacje na temat zasad przetwarzania danych oraz twoich uprawnień z tym związanych.

Poprzez korzystanie z serwisu bez zmieniania ustawień prywatności w twojej przeglądarce internetowej wyrażasz zgodę na przechowywanie w Twoim urządzeniu końcowym plików cookies i innych podobnych technologii służących do dopasowywania.