Amerykańscy specjalsi podczas ćwiczeń 2018 roku.

Rzeczy, o których się nie mówi. Co naprawdę komandosi zabierają z sobą na misje specjalne?

Strona główna » Historia najnowsza » Rzeczy, o których się nie mówi. Co naprawdę komandosi zabierają z sobą na misje specjalne?

Prawdziwym przygotowaniom do misji daleko do epickich scen ładowania skrzyń z bronią, jakie znamy z filmów akcji. Kolorowo nie jest w szczególności gdy oddział komandosów wyprawia się za linie wroga. Wtedy żołnierze muszą zrobić wszystko, by nieprzyjaciel nie zorientował się, że kiedykolwiek tam byli. Nawet jeśli oznacza to noszenie własnych odchodów w plastikowym woreczku. Oto co pisze na ten temat były członek elitarnego brytyjskiego Special Air Service.

W skład osobistego wyposażenia każdego z nas wchodzą następujące rzeczy: amunicja, pojemnik z wodą, żelazne porcje żywnościowe, niezbędnik, opatrunek osobisty, nóż, busola z pryzmatem, jako uzupełnienie kompasu firmy Silva, do określania wysokości słońca.


Reklama


Najważniejsze to amunicja i woda. Pozostałe elementy wyposażenia nie odgrywają takiej roli, a jeśli chodzi o rzeczy osobiste, to te pakuje się na samym końcu i zabiera tylko tyle, ile zostało miejsca. Natomiast zawartość niezbędników, a więc zestawu przedmiotów, które mogą ułatwić przeżycie, dobiera się w zależności od warunków.

Z naszych niezbędników usunęliśmy oczywiście haczyki na ryby i żyłki wędkarskie, a zatrzymaliśmy ręczne piłki do cięcia, heliografy i szkła powiększające. Przy użyciu tych ostatnich można rozniecić ogień.

WAG bag czyli pojemnik na mocz używany przez amerykańskich żołnierzy.
WAG bag czyli pojemnik na odchody używany przez amerykańskich żołnierzy.

Nigdy nie wiesz kiedy padnie na ciebie…

Każdy z nas miał ponadto apteczkę osobistą z opatrunkiem, środkami przeciwbólowymi i przeciw odwodnieniu, antybiotykami, skalpelem, płynem do kroplówki.

Zgodnie z regulaminem każdy powinien też mieć dwie strzykawki z morfiną. Te nosiliśmy na karku, by w razie czego wszyscy wiedzieli, gdzie ich szukać.

Udzielając pomocy rannemu, zawsze należy korzystać z jego strzykawek. Nikt nie wie, kiedy potrzebne będą własne. Może za chwilę…


Reklama


Zrezygnowaliśmy ze śpiworów, ponieważ zajmują zbyt dużo miejsca i są za ciężkie, a zresztą w tym klimacie i przy tej pogodzie nie były niezbędne. Zamiast śpiworów chłopcy wzięli wełniane poncha, a ja – lekki worek z goretexu, który w ogóle nie zajmuje miejsca, a trzyma ciepło.

Wziąłem też starą wełnianą czapkę. Z doświadczenia wiem, iż sporo ciepła uchodzi z ciała przez głowę. Kiedy kładę się spać, zawsze naciągam czapkę na oczy, mam wtedy wrażenie, że leżę pod przykryciem.

Tekst stanowi fragment książki Andy’ego McNaba pt. Kryptonim Bravo Two Zero. Jej nowe wydanie ukazało się w Polsce nakładem Wydawnictwa Bellona.

Do plecaków załadowaliśmy materiały wybuchowe, zapasowe baterie do radia, płyny do kroplówek, wodę i jedzenie.

Zacieranie WSZYSTKICH śladów

Na Boba padło, że będzie niósł pojemnik na mocz. To – wbrew pozorom – ważna sprawa. Zapach moczu zwabia zwierzęta i owady, a po śladach uryny łatwo wytropić człowieka.

W czasie akcji wszyscy odlewamy się do takiego specjalnego pojemnika. Jak jest pełen, to jeden z nas odnosi go daleko od bazy lub miejsca postoju, mniej więcej dwa kilometry, odwala jakiś kamień albo kawał skały, kopie dziurę i wylewa zawartość, a następnie maskuje miejsce. Rozdzieliłem też pozostałe funkcje między chłopaków.


Reklama


– Ty, Chris, zajmiesz się środkami pierwszej pomocy. – Oznaczało to, że do jego obowiązków należało zaopiekowanie się środkami opatrunkowymi oraz kroplówkami, niezbędnymi przy urazach.

– Nogas, ty zajmiesz się łącznością.

Łącznościowców nazywaliśmy tradycyjnie „drucikami” albo „radiotami”, czego okropnie nie lubili. Nogas, jako drużynowy „radiota”, miał zadbać o cały sprzęt, a zwłaszcza o zapasowe anteny.

W razie czego, gdy trzeba się błyskawicznie wycofać lub zmienić miejsce postoju, zostawiamy rozłożoną antenę, a na nowym miejscu rozwijamy inną. Nogas musiał także zadbać o zapasowe baterie i sprawdzenie całego sprzętu.

– Vince i Bob, wy zajmiecie się materiałami wybuchowymi. Przygotowanie materiałów wybuchowych polega na tym, że trzeba je wyjąć z fabrycznych opakowań i owinąć taśmą klejącą, aby uniknąć niepotrzebnego szelestu w czasie akcji i żeby nie zostawiać żadnych firmowych opakowań, po których przeciwnik może się zorientować, z kim ma do czynienia i jakie są nasze zadania.

Sprzęt i wyposażenie uczestników patrolu Bravo Two Zero ważyło ponad 95 kilogramów
Wyposażenie żołnierzy SAS waży ponad 95 kilogramów. Ilustracja z książki Kryptonim Bravo Two Zero.

Na tym łatwo się poślizgnąć

Nawet jedna zapałka, przypadkowo rzucona na ziemię – mawiał nasz instruktor na kursie przeżycia – może za- alarmować nieprzyjaciela i naprowadzić na ślad. Gdy zaś nieprzyjaciel znajdzie zapałkę głęboko na tyłach, z miejsca się orientuje, że ma do czynienia z pododdziałem do zadań specjalnych.

– Mark, zajmiesz się żarciem.

Sprawą „Kiwiego” było wyfasowanie z magazynu porcji dla ośmiu ludzi na czternaście dni.


Reklama


Nie tylko zresztą żarcia, ale także papieru toaletowego i plastikowych torebek na gówno. W czasie akcji wali się prosto do takich torebek, obwiązuje się je gumką i pakuje do plecaka, aby nie zostawiać żadnych śladów.

Możecie się śmiać, ale na gównie łatwo się poślizgnąć. Wystarczy, że ktoś je znajdzie i pogrzebie patykiem. Jeśli w gównie będą pozostałości po fasoli czy dżemach, ma dowód, że kupę zostawił jakiś Europejczyk. Nie można też po prostu zakopywać kału w ziemi, bo przychodzą zwierzęta i rozkopują.

Amerykańscy specjalsi podczas ćwiczeń 2018 roku.
Amerykańscy specjalsi podczas ćwiczeń 2018 roku.

Wedle niepisanego prawa ze wspólnych zapasów każdy zabierał do plecaka to, co lubił najbardziej. Czasami robiliśmy sobie żarty. Stan – na przykład – nie znosił gulaszu, więc w tajemnicy ładowaliśmy mu do plecaka same puszki z gulaszem.

Będzie miał nieszczęśliwą minę na miejscu. Pośmiejemy się, a później zamienimy mu gulasz na to, co lubi.

Wszystko ma być gotowe przed godziną zer.

Potrzebne nam jeszcze były siatki maskujące. Dinger powiedział, że się tym zajmie.

Wielkie historie co kilka dni w twojej skrzynce! Wpisz swój adres e-mail, by otrzymywać newsletter. Najlepsze artykuły, żadnego spamu.

Zwykłe siatki pobrane z magazynu trzeba odpowiednio przygotować. Najpierw tnie się je na odpowiednie kawałki, dwa metry na dwa, potem nasącza olejem napędowym, a następnie obtacza w błocie. Gdy taka siatka wyschnie, wygląda niczym matka ziemia i maskuje jak nic w świecie.

– Gotowość jutro, dziesiąta zero – powiedziałem.

Oznaczało to, że jutro o wyznaczonej godzinie zacznie się raz jeszcze wszystko sprawdzać, weryfikować, powtarzać każdy element planu, aby zminimalizować margines błędu. Piszę „zminimalizować”, ponieważ w praktyce nie da się całkowicie wyeliminować wszystkich błędów. […]


Reklama


Mnie i Vince’a czekało jeszcze spotkanie ze starym i szefem kompanii. Przedstawimy plan operacji. Stary wysłucha uważnie, a następnie razem z szefem zaczną zadawać nam setki pytań typu: „A jeśli, to co wtedy…”. Taka wiwisekcja planu operacyjnego jest niezwykle pożyteczna. Pozwala spojrzeć na wszystko świeżym okiem, wyszukać błędy, znaleźć optymalne rozwiązania. Jeżeli szczęście nam dopisze, to stary zaakceptuje plan bez większych poprawek.

Przeczytaj też o morderczym szkoleniu najlepszych brytyjskich komandosów. Co muszą zrobić, by udowodnić swoją wartość?

Źródło

Powyższy tekst stanowi fragment książki Andy’ego McNaba pt. Kryptonim Bravo Two Zero. Jej nowe wydanie ukazało się w Polsce nakładem Wydawnictwa Bellona.

Tytuł, lead oraz śródtytuły pochodzą od redakcji. Tekst został poddany podstawowej obróbce korektorskiej.

Autor
Andy McNab
Dołącz do dyskusji

Jeśli nie chcesz, nie musisz podawać swojego adresu email, nazwy ani adresu strony www. Możesz komentować całkowicie anonimowo.


Reklama

Wielka historia, czyli…

Niesamowite opowieści, unikalne ilustracje, niewiarygodne fakty. Codzienna dawka historii.

Dowiedz się więcej

Kamil Janicki

Historyk, pisarz i publicysta, redaktor naczelny WielkiejHISTORII. Autor książek takich, jak Damy polskiego imperium, Pierwsze damy II Rzeczpospolitej, Epoka milczenia czy Seryjni mordercy II RP. Jego najnowsza pozycja to Damy Władysława Jagiełły (2021).

Rafał Kuzak

Historyk, specjalista od dziejów przedwojennej Polski, mitów i przekłamań. Współzałożyciel portalu WielkaHISTORIA.pl. Autor kilkuset artykułów popularnonaukowych. Współautor książek Przedwojenna Polska w liczbach oraz Wielka Księga Armii Krajowej. Zajmuje się również fotoedycją książek historycznych, przygotowywaniem indeksów i weryfikacją merytoryczną publikacji.

Aleksandra Zaprutko-Janicka

Historyczka i pisarka. Autorka książek poświęconych zaradności polskich kobiet w najtrudniejszych okresach naszych dziejów. W 2015 roku wydała „Okupację od kuchni”, a w 2017 – „Dwudziestolecie od kuchni”. Napisała też „Piękno bez konserwantów” (2016). Obecnie jest dziennikarką Interii.

Wielkie historie w twojej skrzynce

Zapisz się, by dostawać najciekawsze informacje z przeszłości. Najlepsze artykuły, żadnego spamu.

Drodzy Czytelnicy! Nasza strona (jak niemal wszystkie inne) wykorzystuje pliki cookies i podobne technologie, między innymi po to, by dostosowywać treści reklamowe do zainteresowań i preferencji użytkowników. Aby to robić, potrzebujemy Waszej zgody.

Klikając przycisk "Przejdź do serwisu" lub zamykając to okno za pomocą przycisku "x" wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez Ingens Media Sp. z o.o. oraz naszych zaufanych partnerów, twoich danych osobowych zapisanych w plikach cookies i innych podobnych technologiach w celu marketingowym, obejmującym w szczególności wyświetlanie spersonalizowanych reklam.

Zgoda nie jest obowiązkowa. Możesz też w dowolnym momencie ją cofnąć. Szczegóły dotyczące naszej polityki prywatności, zakresu zgód, a także wycofania i niewyrażenia zgody znajdziesz w naszej polityce prywatności. Tam też znajdziesz informacje na temat zasad przetwarzania danych oraz twoich uprawnień z tym związanych.

Poprzez korzystanie z serwisu bez zmieniania ustawień prywatności w twojej przeglądarce internetowej wyrażasz zgodę na przechowywanie w Twoim urządzeniu końcowym plików cookies i innych podobnych technologii służących do dopasowywania.