Władimir Suchomlinow. Spektakularne przekręty rosyjskiego ministra wojny

Mówiono, że by na równo leniwy i zakłamany. Przede wszystkim jednak był zachłanny. Aby sprostać zachciankom młodej, rozrzutnej żony ukradł niemal dwa razy więcej, niż zarobił. Dlaczego minęło aż tyle czasu, nim Władimir Suchomlinow odpowiedział za swoje przekręty?

Władimir Suchomlinow robił błyskawiczną karierę na dworze ostatniego rosyjskiego imperatora. Nic dziwnego. Ten oficer kawalerii był faworytem cara Mikołaja II i carycy Aleksandry, a także przyjacielem Grigorija Rasputina.


2 lutego 1908 roku objął stanowiska szefa Sztabu Generalnego a od 11 marca 1909 roku zajmował urząd ministra wojny i jednocześnie od 6 grudnia 1911 – członka Rady Państwa. W 1912 został generałem adiutantem. W pamięci jemu współczesnych zapisał się jako człowiek zdolny, przebiegły ale i próżny, łaknący uciech oraz… nad wyraz leniwy.

Minister spraw zagranicznych carskiej Rosji Siergiej Sazonow powiedział o nim kiedyś: „Było niezmiernie trudno zmusić go do pracy, lecz wymóc na nim, by powiedział prawdę, było niepodobieństwem”.

Władimir Suchomlinow przy pracy. Albo przy malwersacjach.

Młoda, rozrywkowa żona

W 1905 roku 57-letni już Suchomlinow poznał 23-letnią Jekaterinę, żonę jednego z lokalnych gubernatorów. Atrakcyjna blondynka bez reszty zawładnęła jego duszą. Dzięki sfabrykowaniu dowodów zdrady podstarzały amant pozbył się małżonka i w ten sposób, po pięciu latach znajomości, po raz trzeci stanął na ślubnym kobiercu. Wiązało się to jednak z określonymi konsekwencjami.

Młoda, rozrywkowa żona zamawiała kreacje u najlepszych paryskich krawców, jadała w najbardziej wykwintnych restauracjach, chadzała do teatrów oraz organizowała wystawne przyjęcia. Bardzo to obciążało budżet „państwa młodych”.

Suchomlinow aby sprostać zapotrzebowaniem wymagającej połowicy zaczął więc… kombinować.


24 wiorsty dziennie

Pomysł na który wpadł był genialny w swojej prostocie. Rozliczał koszty licznych podróży inspekcyjnych do wojskowych garnizonów według z góry ustalonej stawki za przejazd konno 24 wiorst dziennie (około 25,5 km). W rzeczywistości jednak podróżował koleją.

Dzięki temu, oraz jeszcze różnym innym ciemnym machinacjom, generał w ciągu 6 lat uskładał w banku 702 737 rubli, podczas gdy jego rzeczywiste służbowe uposażenie za ten okres wyniosło 270 000 rubli. Z tej sumy małżonka w ciągu trzech tylko lat wydała na stroje i różne bibeloty ponad 76 000 rubli.

Jakaterina Suchomlinowa. Twierdzono, że to jej tryb życia popchnął ministra do spektakularnych przekrętów.

Fałszerstwo, zaniedbania, zdrada stanu

Pod wpływem niepowodzeń na froncie i z racji szeregu zaniedbań 13 czerwca 1915 roku Suchomlinow został usunięty ze stanowiska ministra wojny, jednak nadal był członkiem Rady Państwa. 15 lipca 1915 roku pod presją opinii publicznej rozpoczęto śledztwo przeciwko niemu.

Zarzuty obejmowały zaniedbywanie obowiązków, wykorzystywanie stanowiska służbowego, fałszerstwo i łapownictwo oraz zdradę państwa. Suchomlinow bowiem znajdował się w kręgu zainteresowań niemieckiego wywiadu, dla którego dzięki frywolnej i niestroniącej od kochanków żonie był dość łatwym celem.

Przeczytaj też: Największa polska fortuna XIX wieku przepadła bez śladu. Co się z nią stało?

29 kwietnia 1916 roku generał Suchomlinow został aresztowany i osadzony w twierdzy Pietropawłowskiej w Piotrogrodzie. Car Mikołaj II próbował mu pomóc i 11 października 1916 roku byłego ministra zwolniono z więzienia w twierdzy i osadzono w areszcie domowym.

Po rewolucji lutowej 1917 roku śledztwo przeciwko Suchomlinowowi zostało jednak wznowione.

Władimir Suchomlinow z miną człowieka, który ukradł 400 000 rubli.

„Dożywotnia” katorga, która potrwała…

Przedstawiono mu zarzuty zdrady, braku działania i korupcji. Obwiniono także o nieprzygotowanie rosyjskiej armii do wojny. Został uznany za winnego i 20 września 1917 roku skazany na dożywotnią katorgę, zamienioną jednak później na karę więzienia i pozbawienie wszystkich praw.

Po amnestii, w związku z ukończeniem 70 lat, 1 maja 1918 zwolniony z więzienia wyjechał do Finlandii, a potem do Niemiec. Zmarł w 1926 roku w Berlinie.

Zobacz też zdjęcia z najgorszej rosyjskiej kolonii karnej dla katorżników. Czy to w takie miejsce powinien był trafić Suchomlinow?


Bibliografia

  1. Ludwik Bazylow, Paweł Wieczorkiewicz, Historia Rosji, Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław 2005.
  2. Barbara W. Tuchman, Sierpniowe salwy, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2014.
  3. Бес в ребро. Как любовь погубила карьеру военного министра Сухомлинова, Spb.aif.ru.
  4. Вербовка генерала Сухомлинова, Specsluzhby-all.ru.

Polecamy

Darek Kaliński to autor szeregu fascynujących książek. Pisał już o sowieckim „wyzwoleniu” Polski w 1944 roku (Czerwona zaraza) i o prawdziwym obliczu niemieckiej okupacji Rzeczpospolitej (Bilans krzywd). Jego najnowsza publikacja – Czerwony najazd – traktuje o stalinowskim ataku z 17 września 1939 roku. Polecamy.

Autor
Dariusz Kaliński
1 komentarz
  • „Rozliczał koszty licznych podróży inspekcyjnych do wojskowych garnizonów według z góry ustalonej stawki za przejazd konno 24 wiorst dziennie (około 25,5 km). W rzeczywistości jednak podróżował koleją. ”

    Hmm, skąd my to znamy?

Dołącz do dyskusji

Jeśli nie chcesz, nie musisz podawać swojego adresu email, nazwy ani adresu strony www. Możesz komentować całkowicie anonimowo.

Wielka historia, czyli…

Niesamowite opowieści, unikalne ilustracje, niewiarygodne fakty. Codzienna dawka historii.

Dowiedz się więcej

Kamil Janicki

Historyk, pisarz i publicysta, redaktor naczelny WielkiejHISTORII. Autor książek takich, jak Damy polskiego imperium, Pierwsze damy II Rzeczpospolitej, Epoka milczenia czy Damy złotego wieku. Jego najnowsza pozycja to Damy przeklęte. Kobiety, które pogrzebały Polskę (2019).

Rafał Kuzak

Historyk, specjalista od dziejów przedwojennej Polski, mitów i przekłamań. Współautor książki „Wielka Księga Armii Krajowej”. Zastępca redaktora naczelnego WielkiejHISTORII. Zajmuje się również fotoedycją książek historycznych, przygotowywaniem indeksów i weryfikacją merytoryczną publikacji.

Anna Winkler

Doktor nauk społecznych, filozofka i politolożka. Zajmuje się przede wszystkim losami radykalizmu społecznego. Interesuje się historią najnowszą, historią rewolucji i historią miast, a także kobiecymi nurtami historii. Chętnie poznaje dzieje kultur pozaeuropejskich.

Aleksandra Zaprutko-Janicka

Historyczka i pisarka. Autorka książek poświęconych zaradności polskich kobiet w najtrudniejszych okresach naszych dziejów. W 2015 roku wydała „Okupację od kuchni”, a w 2017 – „Dwudziestolecie od kuchni”. Napisała też „Piękno bez konserwantów” (2016). Obecnie jest dziennikarką Interii.

Drodzy Czytelnicy! Nasza strona (jak niemal wszystkie inne) wykorzystuje pliki cookies i podobne technologie, między innymi po to, by dostosowywać treści reklamowe do zainteresowań i preferencji użytkowników. Aby to robić, potrzebujemy Waszej zgody.

Klikając przycisk "Przejdź do serwisu" lub zamykając to okno za pomocą przycisku "x" wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez Ingens Media Sp. z o.o. oraz naszych zaufanych partnerów, twoich danych osobowych zapisanych w plikach cookies i innych podobnych technologiach w celu marketingowym, obejmującym w szczególności wyświetlanie spersonalizowanych reklam.

Zgoda nie jest obowiązkowa. Możesz też w dowolnym momencie ją cofnąć. Szczegóły dotyczące naszej polityki prywatności, zakresu zgód, a także wycofania i niewyrażenia zgody znajdziesz w naszej polityce prywatności. Tam też znajdziesz informacje na temat zasad przetwarzania danych oraz twoich uprawnień z tym związanych.

Poprzez korzystanie z serwisu bez zmieniania ustawień prywatności w twojej przeglądarce internetowej wyrażasz zgodę na przechowywanie w Twoim urządzeniu końcowym plików cookies i innych podobnych technologii służących do dopasowywania.