5 największych klęsk głodu w dziejach. Z czyjej winy dziesiątki milionów ludzi umierały w męczarniach?

Strona główna » Polecane » 5 największych klęsk głodu w dziejach. Z czyjej winy dziesiątki milionów ludzi umierały w męczarniach?

Skala tych katastrof była wręcz niewyobrażalna, a ich ofiary liczy się w dziesiątkach milionów. Ale bardziej niż liczby przeraża fakt, że to nie klimat był głównym źródłem ich nieszczęść. Za najstraszliwszymi klęskami głodu w dziejach stali konkretni ludzie.

Hołodomor w ZSRR w latach 1932-1933

 „Jedna śmierć to tragedia, milion – to statystyka”. Choć możliwe, że Józef Stalin wcale nie wypowiedział tych słów, nie bez powodu przypisuje się je właśnie jemu. Dyktator bezwzględnie realizował politykę, która kosztowała życie milionów jego poddanych.


Reklama


Klęska głodu, która spadła na rolnicze tereny ZSRR, zwłaszcza na Ukrainę, na początku lat 30. XX wieku, jest tego doskonałym przykładem.

Ponieważ jedną z jej głównych przyczyn była przymusowa kolektywizacja, a władze, choć świadome sytuacji, nie starały się jej zaradzić, wielu badaczy mówi w tym przypadku wręcz o ludobójstwie i planowej eksterminacji Ukraińców.

Zagłodzeni ludzie na ulicach Charkowa w czasach Hołodomoru (domena publiczna).

Jak w przypadku wszystkich podobnych klęsk, nie sposób dokładnie określić liczby ofiar. Najniższe wyliczenia wskazują na 5,5 miliona osób; najwyższe to nawet 8 milionów, w tym około 5 milionów Ukraińców.

Głód w Iranie w latach 1917-1918

Choć Iran formalnie w latach I wojny światowej pozostawał neutralny, obce wojska nieraz wkraczały na jego terytorium. Armie okupacyjne nie cofały się przed konfiskatą żywności. W połączeniu z suszą, która rozpoczęła się w 1917 roku, doprowadziło to do katastrofy.

<strong>Przeczytaj też:</strong> Operacja polska. Zapomniane sowieckie ludobójstwo na 100 tysiącach Polaków

Historyk Mohammad Gholi Majd szacuje, że głód mógł zabić w niektórych regionach nawet połowę populacji. Jego zdaniem liczba ofiar waha się między 8 a 10 milionami. Nie wszyscy badacze są jednak skłonni się z tym zgodzić – ci bardziej ostrożni podają liczby 2-3 milionów.

Głód w Indiach od lat 70. XVIII wieku

„W przypadku większości klęsk głodu w historii ustalenie skali [zjawiska] jest niemożliwe” – podkreśla historyk Cormac Ó Gráda. W odniesieniu do Bengalu (obecne pogranicze Indii i Bangladeszu), który głód nawiedził w latach 70. XVIII wieku, wszelkie szacunki są wyjątkowo trudne.


Reklama


Ó Gráda przyjmuje dla tej katastrofy liczbę około 2 milionów ofiar śmiertelnych. W porównaniu z innymi badaczami to mało – nie brakuje takich, którzy wierzą relacjom XVIII-wiecznych obserwatorów, relacjonujących, że zginęła aż jedna trzecia populacji kraju. Czyli 10 milionów ludzi.

Co najgorsze, głód nie stanowił jednostkowego zjawiska, ale stały efekt kolonialnego wyzysku. Ludzie w Bengalu umierali ponownie w latach 1783, 1866, 1873, 1892, 1897, a władze brytyjskie nie robiły nic, by im pomóc.

Skutki klęski głodu w Indiach.

Klęski nieraz obejmowały też inne prowincje Indii. W latach 1876–1878 tak zwany wielki głód indyjski pochłonął do 10 milionów ofiar. Dzisiaj pisze się o nim niekiedy jako o zamierzonym ludobójstwie w wykonaniu Brytyjczyków lub wręcz „wiktoriańskim holocauście”.

Do szczególnie dotkliwej klęski głodu doszło w Bengalu jeszcze w połowie XX wieku. Miała miejsce w 1943 roku, a liczbę jej ofiar szacuje się na kolejne 2-3 miliony.


Reklama


Przyczyny katastrofy były różnorakie, jedno wiadomo jednak z całą pewnością. Mimo, że z kolonii słano do Londynu błagania o wsparcie, gabinet Winstona Churchilla konsekwentnie odmawiał pomocy, przyjmując że biorący udział w wojnie kraj ma ważniejsze wydatki i zmartwienia, niż karmienie mieszkańców Indii.

Wielki Głód w północnych Chinach (1876-1878)

Głód w północnych Chinach, który pojawił się pod koniec XIX wieku, spowodowała trwająca od 1875 roku susza. W ciągu kilku lat zginęło – jak się szacuje – od 9 do nawet 13 milionów ludzi.

Głód w Indiach pod koniec XIX wieku (domena publiczna).

I nie było to odosobnione zjawisko: w tym samym czasie klęska dotknęła także Indie, Brazylię i Północną Afrykę. Łączna liczba ofiar mogła wynieść nawet 19 milionów!

O jej spowodowanie oskarża się El Niño, niosący globalne ocieplenie. Najbardziej ucierpiały – jak łatwo przewidzieć – ludy kolonialne, których sytuację pogarszała jeszcze obojętność władz, niezainteresowanych szukaniem ulgi dla zamorskich poddanych.

Wielkie historie co kilka dni w twojej skrzynce! Wpisz swój adres e-mail, by otrzymywać newsletter. Najlepsze artykuły, żadnego spamu.

Co gorsza, kolejne dekady wcale nie przyniosły poprawy. Mike Davis, amerykański historyk i aktywista, przekonuje:

Wielka susza z lat 1876-1879 była tylko pierwszą z trzech globalnych kryzysów wyżywienia w drugiej połowie panowania królowej Wiktorii. W latach 1889-1891 susza ponownie przyniosła głód do Indii, Korei, Brazylii i Rosji, choć najgorzej cierpieli mieszkańcy Etiopii i Sudanu, gdzie zmarła nawet jedna trzecia populacji.


Reklama


Następnie, w latach 1896-1902, monsuny znowu nie pojawiły się w tropikach i w północnych Chinach (…). Całkowity koszt ludzki tych trzech fal suszy, głodu i chorób nie mógł być mniejszy, niż 30 milionów ofiar. 50 milionów może nie być nierealistyczną liczbą.

Wielki Głód w Chinach (1958-1962)

Aż trudno w to uwierzyć, ale największa klęska głodu w dziejach ludzkości była właściwie dziełem jednego człowieka. Stanowiła bezpośrednie następstwo absurdalnej polityki Wielkiego Skoku Naprzód, którą zaordynował przewodniczący Komunistycznej Partii Chin, Mao Zedong.

Ludzie w kantynie komunalnej w Chinach. Rzeczywistość Wielkiego Skoku Naprzód wyglądała jednak zupełnie inaczej, niż na propagandowych zdjęciach (domena publiczna).

Nieudolnie prowadzona industrializacja, zakładająca między innymi wytop stali i żelaza na wiejskich podwórkach, w połączeniu z nieprzemyślanymi eksperymentami w rolnictwie, musiała doprowadzić do katastrofy. Sytuację ludności pogarszała jeszcze nieświadomość (a może obojętność?) władz.

Ile mogło być ofiar? Zajmujący się zjawiskiem głodu historyk Cormac Ó Gráda ostrożnie pisze o 15 milionach zmarłych. Liczby pojawiające się u innych badaczy są jednak znacznie większe – sięgają od 20 do nawet 43 milionów.

Przeczytaj też o największej klęsce głodu w dziejach Irlandii. Czy tam również za śmierć miliona ludzi odpowiadały brytyjskie władze?


Reklama


Bibliografia

  1. Cormac Ó Gráda, Famine. A Short History, Princeton University Press 2009.
  2. Mike Davis, Late Victorian Holocausts. El Niño Famines and the Making of the Third World, Verso 2002.

Ilustracja tytułowa: głód na Wyżynie Dekan w 1877 roku (Charles Brabant/domena publiczna).

Autor
Anna Winkler
9 komentarzy

 

Dołącz do dyskusji

Jeśli nie chcesz, nie musisz podawać swojego adresu email, nazwy ani adresu strony www. Możesz komentować całkowicie anonimowo.


Reklama

Wielka historia, czyli…

Niesamowite opowieści, unikalne ilustracje, niewiarygodne fakty. Codzienna dawka historii.

Dowiedz się więcej

Dołącz do nas

Kamil Janicki

Historyk, pisarz i publicysta, redaktor naczelny WielkiejHISTORII. Autor książek takich, jak Pańszczyzna. Prawdziwa historia polskiego niewolnictwa, Wawel. Biografia, Warcholstwo czy Cywilizacja Słowian. Jego najnowsza książka toŚredniowiecze w liczbach (2024).

Rafał Kuzak

Historyk, specjalista od dziejów przedwojennej Polski. Współzałożyciel portalu WielkaHISTORIA.pl. Autor kilkuset artykułów popularnonaukowych. Współautor książek Przedwojenna Polska w liczbach, Okupowana Polska w liczbach oraz Wielka Księga Armii Krajowej.

Wielkie historie w twojej skrzynce

Zapisz się, by dostawać najciekawsze informacje z przeszłości. Najlepsze artykuły, żadnego spamu.