Bezwzględna odpowiedź GROM-u. Jak nasi specjalsi zareagowali na ostrzelanie polskiej bazy?

Z GROM-em lepiej nie zadzierać. Przekonali się o tym na własnej skórze rebelianci, którzy ostrzelali w Bagdadzie bazę naszych żołnierzy. Specjalsi nie zamierzali puścić tego płazem.

W latach 2003-2004 żołnierze GROM-u działający w Bagdadzie stacjonowali wraz z amerykańskimi Navy SEALs w Camp Pozzi. Usytuowany na terenie byłego międzynarodowym lotnisku obóz stanowił bezpieczną przystań dla naszych specjalsów prowadzących tajne operacje w irackiej stolicy. A przynajmniej tak miało być.


Reklama


Niespodziewany atak

Jak czytamy w książce Chłopaki z Marsa, której autorem jest były operator GROM-uskutek naszej roboty był taki, że Bagdad stał się bezpieczniejszy, ale zaczęto intensywniej atakować nasze bazy ostrzałem rakietowym i przy użyciu moździerzy”. W tej sytuacji:

(…) dowództwo, chcąc sprowokować ostrzał w wybranym przez siebie miejscu i czasie, wymyśliło operację pod kryptonimem „Serpent Strike”. Na mieście rozpuszczono wici, że w bazie na lotnisku odbywa się wizyta VIP-a.

Naval (pierwszy od lewej) jego przyjaciel Tylut oraz towarzysze broni z Nevy SEALs. Zdjęcie z książki Chłopaki z marsa (materiały prasowe).
Naval (pierwszy od lewej) jego przyjaciel Tylut oraz towarzysze broni z Nevy SEALs. Zdjęcie z książki Chłopaki z Marsa (materiały prasowe).

Plan może i dobry, problem polegał jednak na tym, że nikt nie wspomniał o tym naszym żołnierzom. W efekcie, gdy pewnej nocy rebelianci wreszcie ruszyli do ataku, polscy i amerykańscy specjalsi zostali zupełnie zaskoczeni. Naval tak wspomina całe zdarzenie w Chłopakach z Marsa:

W uszach świsnął nam tylko ostry gwizd (…), ułamek sekundy później porządnie pieprznęło tuż za płotem, na tyle blisko nas, że w namiocie rozległ się dźwięk spadających na niego kamieni, jakby zaczął padać sporej wielkości grad. (…)

Przeczytaj też: Najbardziej spektakularne operacje GROM-u

Leżeliśmy tak jeszcze przez chwilę, czekając na repetę, bo dało się słyszeć podobny świst, ale cholerstwo poleciało gdzieś  dalej. Niebawem usłyszeliśmy trzy głuche wybuchy.

Plan był prosty

Żołnierze szybko otrząsnęli się z pierwszego zaskoczenia i zapałali żądzą zemsty. W ekspresowym tempie, dzięki informacjom „z jakiegoś cudownego radaru balistycznego”, udało się namierzyć przybliżone miejsce, z którego wstrzelono pociski.


Reklama


Zarówno Amerykanie, jak i Polacy byli gotowi, aby ruszyć do akcji, ale na to nie pozwoliło dowództwo. Jak czytamy w Chłopakach z Marsa:

Nie wypuszczono nas z bazy ot tak, byśmy działali na hurra – zresztą słusznie, ale w tamtej chwili krew się w nas wszystkich mocno zagotowała.

Tekst stanowi fragment książki Chłopaki z Marsa. GROM - historia przyjaźni (Bellona 2020). Jej autorem jest były operator jednostki Naval.
Tekst powstał w oparciu o ksiązkę Chłopaki z Marsa. GROM – historia przyjaźni (Bellona 2020). Jej autorem jest były operator jednostki Naval.

Dopiero kolejnej nocy polscy i amerykańscy operatorzy przy wsparciu z powietrza ruszyli na miejsce, z którego poleciały rakiety. Było ono oddalone od Camp Pozzi o około trzy kilometry. Aby nie alarmować przeciwnika specjalsi wyjechali z bazy bramą po drugiej stronie lotniska. Jak podkreśla Naval sam plan:

(…) był bajecznie prosty: uderzyć na naszych wrogów od tyłu. Traktowaliśmy tę robotę bardzo osobiście. Uwierzcie mi, nikt nie chciał brać udziału w tej operacji jako security. Po północy przyszła zgoda, żebyśmy powoli przemieścili się w rejon, ale nie było zgody na szturm, mieliśmy czekać.

Wielkie historie co kilka dni w twojej skrzynce! Wpisz swój adres e-mail, by otrzymywać newsletter. Najlepsze artykuły, żadnego spamu.

Mijały kolejne godziny i nic się nie działo. Wreszcie przed trzecią przyszedł rozkaz do ataku:

Jedziemy na aferę, ale po ciemku, bez skrytego podejścia – zobaczymy, co tamci mają do pokazania w trakcie otwartej walki. Zapamiętałem ten teren dobrze; widzę, że minęliśmy nasz pierwotny obiekt i jedziemy w stronę bazy, ale zaraz pada komenda „jedna minuta” i informacja, że obiekt będzie z prawej strony, zagrożenie na podwórku, kilku bad guys.


Reklama


Uciekli gdzie pieprz rośnie

Kiedy żołnierze wpadli na podwórko okazało się, że przeciwnicy nie zamierzali podejmować otwartej walki i czmychnęli gdzie pieprz rośnie. Niepocieszony Naval skwitował cała sytuację pisząc, że „po tych tchórzach pozostał tylko kurz i ślady w błocie, któryś zgubił klapki”.

Żołnierzom udało się przynajmniej udaremnić kolejny atak na bazę. Na podwórku znaleziono bowiem gotowe do strzału moździerze. Wróg co prawda się wymknął, ale jeszcze nic straconego.

Wróg uciekł, pozostawił  jednak moździerze. Zdjęcie z książki Chłopaki z Marsa (materiały prasowe).
Wróg uciekł, pozostawił jednak moździerze. Zdjęcie z książki Chłopaki z Marsa (materiały prasowe).

Dzięki materiałom znalezionym na miejscu dowództwo trafiło na trop Jednorękiego Bandyty. Jak podkreśla Naval:

Już sam jego wygląd zdradzał, skąd ten pseudonim. Jednoręki miał zastępcę, który parał się konstruowaniem rakiet, a my byliśmy osobiście zainteresowani dorwaniem domorosłego miłośnika NASA.


Reklama


Na tropie Jednorękiego Bandyty

Wiedząc już gdzie ukrywa się przeciwnik operatorzy GROM-u ruszyli do kolejnej akcji. Tym razem jednak nie towarzyszyli im koledzy z Navy SEALs, którzy mieli akurat inne zadania.

Wsparciem Polaków byli żołnierze amerykańskiej piechoty morskiej, którzy zajęli się dwoma z trzech planowanych celów. Jak czytamy w Chłopakach z Marsa:

Mieliśmy jednocześnie uderzyć na kryjówkę Jednorękiego Bandyty, jego zastępcy i na magazyn. Podane były trzy lokalizacje, ale do końca nie było wiadomo, gdzie znajduje się siedziba, a gdzie magazyn, tak więc nie wiedzieliśmy, co komu przypadnie w udziale.

Naval nie wziął udziału w samym szturmie, przypadło mu w udziale ubezpieczanie akcji. Wszystko poszło błyskawicznie. Jak sam stwierdził:

Żadna z operacji nie minęła mi tak szybko; słyszałem tylko przez radio, że chłopaki natrafiły na magazyn z wyrzutniami rakietowymi domowej roboty, ale natknęły się też na bardziej niebezpieczne znalezisko: mapy z rozrysowanymi bazami, które wyznaczono jako cele na kolejne ostrzały.

Operatorzy GROM-u w pełnym rynsztunku bojowym. Zdjęcie z książki Chłopaki z Marsa (materiały prasowe).
Operatorzy GROM-u w pełnym rynsztunku bojowym. Zdjęcie z książki Chłopaki z Marsa (materiały prasowe).

Akcja zakończona pełnym sukcesem

Amerykanie mieli nieco więcej atrakcji. Przeciwnik zauważył zbliżających się Marines i „ze śmigłowca przyszła informacja, że z obiektu ktoś wybiegł i ucieka”. Nie umknął daleko, bowiem:

(…) u Marines trafił się sprinter; dogonił gościa i zaraz okazało się, że niedoszły uciekinier nie ma jednej ręki. Złapano też drugiego, który schował się na polu, ale snajper wypatrzył go dzięki noktowizji, a więc tej nocy mieliśmy komplet.


Reklama


Informacje zdobyte na miejscu pozwoliły w krótkim czasie rozbić niemal całą wrogą komórkę. Nieprzyjaciel szybko pożałował, że obrał sobie za cel naszych specjalsów.

Przeczytajcie również o tym dlaczego zdaniem Navala kobiety są niezbędne w siłach specjalnych

Polecamy:

Bibliografia

Autor
Rafał Kuzak
10 komentarzy

 

Dołącz do dyskusji

Jeśli nie chcesz, nie musisz podawać swojego adresu email, nazwy ani adresu strony www. Możesz komentować całkowicie anonimowo.


Reklama

Wielka historia, czyli…

Niesamowite opowieści, unikalne ilustracje, niewiarygodne fakty. Codzienna dawka historii.

Dowiedz się więcej

Kamil Janicki

Historyk, pisarz i publicysta, redaktor naczelny WielkiejHISTORII. Autor książek takich, jak Damy polskiego imperium, Pierwsze damy II Rzeczpospolitej, Epoka milczenia czy Damy złotego wieku. Jego najnowsza pozycja to Seryjni mordercy II RP (2020).

Rafał Kuzak

Historyk, specjalista od dziejów przedwojennej Polski, mitów i przekłamań. Współzałożyciel portalu WielkaHISTORIA.pl. Autor kilkuset artykułów popularnonaukowych. Współautor książek Przedwojenna Polska w liczbach oraz Wielka Księga Armii Krajowej. Zajmuje się również fotoedycją książek historycznych, przygotowywaniem indeksów i weryfikacją merytoryczną publikacji.

Aleksandra Zaprutko-Janicka

Historyczka i pisarka. Autorka książek poświęconych zaradności polskich kobiet w najtrudniejszych okresach naszych dziejów. W 2015 roku wydała „Okupację od kuchni”, a w 2017 – „Dwudziestolecie od kuchni”. Napisała też „Piękno bez konserwantów” (2016). Obecnie jest dziennikarką Interii.

Wielkie historie w twojej skrzynce

Zapisz się, by dostawać najciekawsze informacje z przeszłości. Najlepsze artykuły, żadnego spamu.

Drodzy Czytelnicy! Nasza strona (jak niemal wszystkie inne) wykorzystuje pliki cookies i podobne technologie, między innymi po to, by dostosowywać treści reklamowe do zainteresowań i preferencji użytkowników. Aby to robić, potrzebujemy Waszej zgody.

Klikając przycisk "Przejdź do serwisu" lub zamykając to okno za pomocą przycisku "x" wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez Ingens Media Sp. z o.o. oraz naszych zaufanych partnerów, twoich danych osobowych zapisanych w plikach cookies i innych podobnych technologiach w celu marketingowym, obejmującym w szczególności wyświetlanie spersonalizowanych reklam.

Zgoda nie jest obowiązkowa. Możesz też w dowolnym momencie ją cofnąć. Szczegóły dotyczące naszej polityki prywatności, zakresu zgód, a także wycofania i niewyrażenia zgody znajdziesz w naszej polityce prywatności. Tam też znajdziesz informacje na temat zasad przetwarzania danych oraz twoich uprawnień z tym związanych.

Poprzez korzystanie z serwisu bez zmieniania ustawień prywatności w twojej przeglądarce internetowej wyrażasz zgodę na przechowywanie w Twoim urządzeniu końcowym plików cookies i innych podobnych technologii służących do dopasowywania.